In my recent works I make a move towards abstraction by trading the traditional support for a shaped-panel.  For some, the physical borders of the traditional canvas give more grip on what is going on within these borders. However, I always ask myself whether this kind of comfort gives me the challenge I need. 

These predetermined lines rather make me anxious for limitations but at the same time this almost unlimited physical freedom in a way results in multiple visual restrictions. 

My work literally and figuratively plays with the border between comfort and discomfort, endless abilities and infinit forms. It is the way in which the paint and brushstrokes react to the form and the other way around that fascinates me. Does the form of the shape lead my brush or do I adapt my form to the painted context. The speed and the anarchistic approach of an image leads to radical decisions and often results in surprising twists. 

Like a story who gets different twists and turns which can lead to control loss, for me the painting process always remains an exercise in taking control and letting go of it.  The outcome usually offers an open ending which focuses on the gaps in a personal interpretation of reality. In my case this can be a place, an object as well as a character or a combination of all...

In mijn recente werken maak ik een oefening in de abstractie door van het schilderen op een klassieke drager zoals een schilderdoek over te schakelen naar uitgesneden vormen in mdf-paneel. 

Voor sommigen geeft de grenzen van een klassieke vorm van een canvas een mogelijkheid tot grip op wat er zich binnenin gaat afspelen. Steeds stel ik mij de vraag of dit soort comfort voor mijzelf niet de uitdaging mist die ik nodig heb. 

Deze vooraf bepaalde lijnen bezorgen mij eerder angst voor limitatie maar tegelijkertijd ervaar ik binnen deze schijnbaar ongelimiteerde mogelijkheden een toenemende beeldende reductie. 

Mijn werk speelt letterlijk en figuurlijk met de grens tussen comfort en ongemak en van eindeloze mogelijkheden en restricties. Het is de manier hoe de verf en penseelstreken reageren op de vorm en omgekeerd, wat me het fascineert. Stuurt de vorm van de drager mijn penseel of pas ik mijn vorm aan aan de geschilderde context. De snelheid en de anarchistische benadering van een beeld dragen bij tot radicale beslissingen en zorgen vaak tot verrassende resultaten.

Zoals een verhaal verschillende wendingen krijgt waardoor de grip erop kan verloren gaan, zo blijft het schilderproces voor mij steeds een oefening in 'beheersing' en 'loslaten' en de uitkomst biedt meestal een open einde die op zijn beurt focus legt op de gaten in een persoonlijke interpretatie van de werkelijkheid. Dit kan in mijn geval zowel een plaats, een voorwerp als een personage zijn of een combinatie van dit alles...