I create landscapes from photographs that I tear apart, reassemble and touche up with paint, pigments and varnishes. This creates a world that feels both familiar and estranging. My layered technique goes beyond the visual and also raises political questions about the collateral damage of a globalized consumer society. I collect fragments of capitalism and urbanization and recreate them into landscapes that balance between confrontation and alternative, between ruin and renewal.

My work can be seen as an expression of silent urgency with regard to the instability and turbulence all of us face nowadays. The way that I construct my images ensures that my work moves through different times, looks both forward and backward at the same time, and brings together different places.

The oeuvre articulates a reflection on civilization. Time, and the human tendency to possess, accelerate, and consume it, is unmasked here as a form of vanity. In this context, I position beauty not as escapism, but as a form of resistance. An environment where progress becomes visible as a process that produces as much as it leaves behind. Where things disappear but where possibilities also emerge. In that tension between loss and renewal, a quiet form of hope emerges. Not as a promise, but as a practice of seeing that refuses to be reduced to despair.

Ik creëer landschappen uit foto’s die ik verscheur, als puzzelstukken opnieuw samenvoeg en overschilder met verf, pigmenten en vernissen.  Zo ontstaat een wereld die tegelijk vertrouwd en vervreemdend aanvoelt. Mijn gelaagde techniek gaat verder dan het visuele en stelt politieke vragen over de nevenschade van een geglobaliseerde consumptiemaatschappij.

IK verzamel brokstukken van kapitalisme en urbanisatie en herschep ze tot landschappen die balanceren tussen confrontatie en alternatief, tussen ruïne en vernieuwing.

Mijn werk kan gezien worden als een uiting van de stille urgentie die gepaard gaat met de instabiliteit en turbulentie waarmee we tegenwoordig allemaal te kampen hebben. De wijze waarop ik mijn beelden opbouw, zorgt ervoor dat mijn werk zich door verschillende tijden beweegt, tegelijk vooruit en achteruit kijkt, en verschillende plaatsen samenbrengt. Het oeuvre articuleert een reflectie op beschaving. Tijd, en de menselijke neiging die te bezitten, te versnellen, te verbruiken, wordt hier ontmaskerd als een vorm van hoogmoed. In deze context positioneer ik schoonheid niet als escapisme, maar als een vorm van weerstand. Een omgeving waar vooruitgang zichtbaar wordt als een proces dat evenzeer produceert als achterlaat. Waar dingen verdwijnen maar ook mogelijkheden zijn. In die spanning tussen verlies en vernieuwing ontstaat een stille vorm van hoop. Niet als een belofte, maar als een praktijk van kijken die weigert zich te laten reduceren tot wanhoop.